Atlas ptaków Polski – katalog gatunków
Szlamiec długodzioby (Limnodromus scolopaceus)
Ochrona: Ochrona ścisła
Status lęgowy: zalatujący
Charakterystyka
Średniej wielkości ptak siewkowy o krępej sylwetce i charakterystycznym, bardzo długim, prostym dziobie. W szacie lęgowej spód ciała ma intensywnie rdzawy, z poprzecznym prążkowaniem na bokach piersi, natomiast w szacie spoczynkowej dominuje jednolity, szary wierzch i jasny spód. Żeruje sondując dno płytkich wód pionowymi ruchami dzioba, przypominającymi pracę maszyny do szycia. Żywi się głównie bezkręgowcami wodnymi, mięczakami i larwami owadów. Zdjęcie Autor: Andy Reago & Chrissy McClarren , Licencja https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/ Źródło: https://www.flickr.com
Siedlisko i wymagania środowiskowe
W Polsce pojawia się skrajnie nielicznie podczas migracji, głównie na mulistych brzegach zbiorników retencyjnych, stawów rybnych oraz w estuariach rzek. Preferuje tereny o bardzo niskim stanie wody i miękkim podłożu. Gniazduje w arktycznej tundrze Ameryki Północnej i Syberii, wybierając podmokłe mszarniki.
Głos
Głos kontaktowy to wysokie, gwałtowne i ostre „ke-ke-ke”, często wydawane w seriach. Od bliskiego morfologicznie szlamca krótkodziobego odróżnia go przede wszystkim wyższa tonacja i inna struktura zawołań. Odzywa się głównie podczas zrywania się do lotu oraz w trakcie przelotów.
Lęgi
Szlamiec długodzioby jest w Polsce gatunkiem skrajnie nielicznym, pojawiającym się jedynie podczas przelotów; lęgi odbywa w tundrze Czukotki i Alaski. Gniazdo stanowi płytkie zagłębienie w mchu lub turzycy, wyścielone trawą, umieszczone w pobliżu wody. Samica składa zazwyczaj 4 jaja, które oboje rodzice wysiadują przez około 20 dni. Pisklęta są zagniazdownikami i krótko po wykluciu opuszczają gniazdo, pozostając pod opieką samca, gdyż samica często odlatuje wcześniej na południe. W sezonie wyprowadzany jest tylko jeden lęg.