Atlas ptaków Polski – katalog gatunków
Mewa żółtonoga (Larus fuscus)
Ochrona: Ochrona ścisła
Status lęgowy: lęgowy
Charakterystyka
Duża mewa o smukłej sylwetce, charakteryzująca się ciemnoszarym lub niemal czarnym wierzchem skrzydeł kontrastującym z białym spodem i tułowiem. Nogi u osobników dorosłych są intensywnie żółte, co stanowi kluczową cechę diagnostyczną względem mewy siodłatej. Żywi się rybami, drobnymi gryzoniami, owadami, odpadkami organicznymi, a także jajami i pisklętami innych ptaków
Siedlisko i wymagania środowiskowe
W Polsce gatunek lęgowy sporadycznie, częściej spotykany podczas przelotów na wybrzeżu Bałtyku oraz nad dużymi rzekami i zbiornikami zaporowymi w głębi kraju. Gniazduje na piaszczystych wyspach, brzegach jezior oraz w portach, preferując otwarte tereny w sąsiedztwie wód.
Głos
Głos przypomina odgłosy mewy srebrzystej, lecz jest zazwyczaj nieco wyższy i bardziej nosowy. Typowe zawołanie to dźwięczne, głębokie „kjaa-kjaa-kjaa” oraz krótki, ostrzegawczy sygnał „gah-gah-gah”.
Lęgi
W Polsce mewa żółtonoga gnieździ się nielicznie, zazwyczaj od maja do czerwca, głównie w koloniach na piaszczystych wyspach jezior i rzek oraz na wybrzeżu. Gniazdo stanowi płytkie zagłębienie w ziemi wyścielone trawą i piórami, rzadziej budowane jest na dachach budynków. Samica składa zazwyczaj 3 oliwkowobrązowe jaja, które oboje rodzice wysiadują przez 24–27 dni. Pisklęta są zagniazdownikami, opuszczają gniazdo krótko po wykluciu, a pełną sprawność lotną uzyskują po około 30–40 dniach. Gatunek wyprowadza jeden lęg w roku.