Atlas ptaków Polski – katalog gatunków
Kormoran mały (Phalacrocorax pygmeus)
Ochrona: Ochrona ścisła
Status lęgowy: lęgowy
Charakterystyka
Najmniejszy europejski kormoran o długości ciała do 50 cm, charakteryzujący się stosunkowo krótkim dziobem i długim ogonem. Upierzenie czarne z zielonkawym połyskiem, w szacie lęgowej z drobnymi białymi plamkami na tułowiu i brązowawym nalotem na głowie. Żywi się głównie niewielkimi rybami, na które poluje nurkując, często w grupach. Zdjęcie Licencja: https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/ , Źródło: https://www.flickr.com/ , Autor: Franka Vassena
Siedlisko i wymagania środowiskowe
Zasiedla płytkie, silnie zarośnięte zbiorniki wodne, delty rzek i rozlewiska z obfitą roślinnością szuwarową. W Polsce gatunek ten pojawia się coraz częściej, głównie podczas przelotów i zimowania, preferując stawy rybne oraz zbiorniki zaporowe.
Głos
Ptak zazwyczaj cichy poza koloniami lęgowymi. W miejscach gniazdowania wydaje niskie, chrapliwe dźwięki przypominające „grak-grak” lub rytmiczne chrząknięcia. Głosy ostrzegawcze są krótkie i stłumione.
Lęgi
W Polsce kormoran mały jest gatunkiem skrajnie nielicznie lęgowym, gniazdującym w koloniach mieszanych z innymi ptakami brodzącymi. Przystępuje do lęgów w maju, budując gniazdo w formie platformy z gałązek i trzciny, umieszczone w gęstych zaroślach wierzbowych lub trzcinowiskach. Samica składa zazwyczaj 4–6 białawych jaj, które oboje rodzice wysiadują przez około 27–30 dni. Pisklęta są gniazdownikami, opuszczają gniazdo po około 70 dniach; w ciągu roku wyprowadzany jest zazwyczaj jeden lęg.