Atlas ptaków Polski – katalog gatunków
Droździk (Turdus iliacus)
Ochrona: Ochrona ścisła
Status lęgowy: lęgowy
Charakterystyka
Niewielki drozd o długości ciała do 21 cm, mniejszy od drozda śpiewaka. Cechą diagnostyczną jest szeroka biała brew nad okiem oraz rdzawo-czerwone boki ciała i spód skrzydeł, widoczne zwłaszcza w locie. Wierzch ciała oliwkowobrązowy, spód jasny z gęstym, podłużnym kreskowaniem. Żywi się bezkręgowcami oraz owocami, głównie jagodami i owocami jarzębiny.
Siedlisko i wymagania środowiskowe
W Polsce występuje głównie jako ptak przelotny i zimujący; nielicznie lęgnie się na północnym wschodzie kraju oraz w górach. Preferuje wilgotne lasy szpilkowe i mieszane z gęstym podszytem, często w sąsiedztwie torfowisk. W okresie migracji licznie odwiedza sady, parki i zadrzewienia śródpolne obfitujące w owoce.
Głos
Najczęściej słyszany podczas nocnych przelotów jako wysokie, cienkie i przeciągłe „tsiii”. Śpiew składa się z opadającej kaskady kilku czystych gwizdów, po której następuje cichy, szczebiotliwy świergot. Głos alarmujący to krótkie, twarde „tuk-tuk”.
Lęgi
W Polsce droździk jest gatunkiem skrajnie nielicznie lęgowym, gnieżdżącym się głównie na północnym wschodzie kraju oraz w wyższych partiach gór. Okres lęgowy przypada na maj i czerwiec; gniazdo w formie czarki zbudowanej z traw, mchu i gałązek, wylepionej od wewnątrz wilgotną ziemią, umieszczane jest zazwyczaj nisko w gęstych krzewach, na młodych świerkach lub bezpośrednio na ziemi. Samica składa 4–6 oliwkowoniebieskich, drobno nakrapianych jaj, które wysiaduje przez 11–14 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po około dwóch tygodniach, a para zazwyczaj wyprowadza jeden, rzadziej dwa lęgi w roku.