Atlas ptaków Polski – katalog gatunków
Biegus krzywodzioby (Calidris ferruginea)
Ochrona: Ochrona ścisła
Status lęgowy: przelotny
Charakterystyka
Niewielki ptak siewkowy wielkości szpaka z charakterystycznym, dość długim i wyraźnie łukowato wygiętym ku dołowi czarnym dziobem. W szacie godowej spód ciała i głowa przybierają intensywny rdzawoczerwony kolor, natomiast w szacie spoczynkowej upierzenie staje się jasnopopielate z białym spodem. Odżywia się bezkręgowcami wydobywanymi z miękkiego podłoża, często żerując w głębszej wodzie niż inne biegusy. Zdjęcie Licencja: https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/ , Źródło: https://www.flickr.com/ , Autor: Pete Richman
Siedlisko i wymagania środowiskowe
W Polsce pojawia się wyłącznie podczas przelotów, głównie na wybrzeżu Bałtyku oraz nad zbiornikami zaporowymi i stawami w głębi kraju. Wybiera otwarte brzegi z odsłoniętym błotem, piaszczyste łachy oraz przybrzeżne płycizny. Gniazduje w arktycznej tundrze Syberii.
Głos
Odzywa się stosunkowo rzadko, głównie podczas lotu. Wydaje miękkie, nieco chrapliwe „czirrip” lub krótkie „drrit”, przypominające głosy innych małych biegusów, ale o niższej tonacji. Śpiew godowy wykonywany jest wyłącznie na lęgowiskach w Arktyce.
Lęgi
W Polsce biegus krzywodzioby nie gnieździ się, pojawiając się jedynie podczas przelotów; lęgi odbywa na arktycznej tundrze Syberii od czerwca do lipca. Gniazdo ma formę płytkiego zagłębienia w ziemi wyścielonego porostami, umieszczonego na suchym wyniesieniu terenu. Samica składa zazwyczaj 4 oliwkowobrązowe, plamiste jaja, które wysiaduje przez ok. 21–24 dni. Pisklęta są zagniazdownikami, które krótko po wykluciu opuszczają gniazdo pod opieką samca, gdyż samica często odlatuje na południe jeszcze przed ich usamodzielnieniem.